Vanaf de observatietoren liepen we terug naar de lodge. Hier stond een koninklijk ontbijt op ons te wachten; taart en fruitsalade. Alle spullen worden weer verzameld en naar de rivier gedragen. Vervolgens 5 uur met de boot stroomopwaarts, dat betekend veel de boot uit en duwen. De lunch aten we op de boot. Uiteindelijk kwamen we aan bij het strandje waar we gaan kamperen.

We pakken alles uit en gaan de jungle nabij in. Na een korte wandeling komen we aan bij een soort vogeltuin. Met een bootje van boomstammen bevaren we een meer waar veel vogels te zien zijn. Ze hebben ook speciale stokken opgezet zodat je heel dicht bij de vogels kan varen. We zagen ook nog een dier waar ik de naam van ben vergeten.

Terug bij het kamp waren de tenten voor ons opgezet en was het eten bijna klaar. Het was ondertussen donker geworden en voor het eten werd er nog even snel ‘gedouched’ in de rivier. Die avond was er wijn, bier en een gezellig kampvuur.

De volgende dag wederom vroeg wakker. Dit keer om naar een kleiwand te varen, een kwartiertje stroomopwaarts. Bij deze kleiwand zijn veel papagaaien en parkieten te spotten. Heel mooi maar ook heel ver weg, alleen met een verrekijker te spotten. De parkieten waren mooi glanzend groen met rood.

De boot bracht ons terug naar de minibus en 9,5 uur later waren we weer in Cusco

De eerste nacht in de jungle vredig ingeslapen met alle levendige jungle geluiden, veilig onder de klamboe, weg van alle ellendige muggen en steekvliegen en geniepige zandvliegjes.

De tweede dag vroeg opgestaan en weer in de auto. Eerst een stop gemaakt bij een plaatselijk winkeltje, want er moesten machetes gekocht worden (grote jungle-kap-messen). Daarna een stop bij een coca-plantage (de kleine boompjes op de foto). Bij de plantage waren ook een jungle-ig zwijn en wat papagaaien te zien. Hier demonstreerde de gids een vrucht van een boom die als schmink gebruikt wordt door de native jungle mensen. (zie rode schmink op de foto’s)

De laatste slingerende bochten naar de boot die ons verder zou vervoeren. Met de boot stroom af is redelijk gemakkelijk ondanks het lage waterpeil door het droge seizoen. Na 3 uurtjes varen komen we aan bij de volgende stop. Warm water baden midden in de jungle. Hier hebben we lekker gebadderd en kon de rode schmink met moeite en modder van het gezicht gewassen worden.

Terug in de boot en na nog 3 uur kwamen we aan bij de Bonanza Lodge. Deze logde is opgebouwd door de gids en zijn familie. Hij en zijn 3 broers en zus zijn opgegroeid in de jungle, niet ver van de lodge. De lodge ziet er paradijselijk uit.

Voor het avondeten gaan we de jungle in voor een schemer- en nachtwandeling. Tijdens deze wandeling vinden we schorpioenspinnen, vooral veel motjes, een gifgroene boa, lichtgevende knipperende kevertjes, kikkers, vlinders, kaaimannen en vogelspinnen. We gaan ook langs bij het huis waar de gids is opgegroeid. Zijn ouders kenden we al, omdat ze die middag met de boot mee zijn gereisd.

De volgende dag wederom vroeg opgestaan. Dit keer een lange jungle wandeling van 5,5 uur. Dat betekent veel zweten en verdrinken in de insectrepellent. Tijdens deze tocht hebben we veel nieuwe paden gemaakt door de machetes te gebruiken. Spannend en leuk, dwars door de planten banjeren. Verder werden er riviertjes overgestoken over gevallen boomstammen, veel aapjes gezien (bruine makaak, doodshoofd aapje en nog een soort). De geluiden van de jungle zijn fantastisch.

Na een lunch in de lodge en een dutje is het weer tijd om de jungle in te gaan. Dit maal lopen we in 1,5 uur naar een observatietoren. Hier blijven we de hele nacht. De observatietoren is uitgedost met rietencamouflage en klamboes. We gaan hier omstebeurt de wacht houden, turend naar een modderpoel proberen we tapirs te spotten deze nacht. Mijn shift was van 1.00 tot 2.00. Helaas is er de hele nacht geen tapir gezien. Frustrerend dat er de volgende dag wel verse pootafdrukken te zien waren.

Oké hier dan toch dag 1 alvast:

De eerste dag van de trip naar Manu Nationaal Park bracht ons naar oude pre-inca ruines (Foto met torentjes) en een pitoresk dorpje waar we een gedwongen stop maakten omdat ze met de enige brug bezig waren.

Van de hoogvlakte naar de lage jungle. Een lange maar erg speciale reis. De lunch werd genuttigd nabij een waterval in het cloudforest. Omdat we om 5 uur in de vroege ochtend moesten verzamelen was dit een van de eerste momenten waarop ik mijn medegroepgenoten leerde kennen. Miho een japanse, Metka een Sloveense, Oscar en Beatriz een Spaans koppel en Michel en Manue een Frans koppel op huwlijksreis. Dit alles onder begeleiding van Ryse, onze gids. Erg gezellig.

We vervolgden de rit in de auto en soms lopend. We zagen veel watervallen die allemaal de weg oversteken, blijkbaar is het hier in het natte seizoen bijna niet begaanbaar. Ik spotte de eerste papagaaien: Ketches. We zagen kolibries, glanzend groen met blauw en een oranje kop. We vonden de nationale vogel van Peru: de rode Cock of the Rock. We eindigden de rit door de hoge jungle in een lodge nabij een jungle dorpje.

Cusco is een stad welke alleen uit toeristen lijkt te bestaan. Maar wel een erg mooie stad, en door het geld van de toeristen zijn er veel pleinen ook goed onderhouden met bloemetjes en planten, zelfs aan het einde van de droge tijd is het gras frisgroen. In Cusco moet je keuzes maken; overal komen verkopers naar je toe: of je een trui van alpacawol wil kopen, of je een massage, manicure of pedicure wilt, of je schoenen gepoetst moeten worden, wil je schilderijtjes kopen, kom je in mijn restaurant eten…. In Cusco ben je nooit alleen.

Mijn eerste dagen in Cusco ben ik vooral lekker lui geweest. Heb helemaal niks toeristisch bezocht, zoals de heilige vallei, allerhande inca ruines of musea. Ik heb lekker in de parkjes rond gehangen, met een boekje in het zonnetje. Tussendoor een toer naar de Jungle van Manu National Park geregeld en mijn trip naar Machu Picchu.

Toen ik op zondag naar Plaza de Armas liep werd ik verrast door een parade. Blijkbaar is er elke zondag zo’n soort parade. Waarschijnlijk erg toeristisch, maar de kleding die ze hier dragen om in te dansen, dragen de mensen in de kleinere dorpjes tijdens hun normale bezigheden.

Van de zonnige hoogte van Cusco op naar de klamme jungle van Manu.

Na mijn mountainbike avontuur en het lekkere nietsdoen in La Paz is het tijd voor wat cultuur. Mijn reis vervolgt zich naar Copacabana. Dat ligt 3 uur rijden van La Paz, aan de Boliviaanse zijde van het Titicacameer. Helaas, het is niet het Copacabana van het liedje, dat ligt ergens in Brazilië.

In Copacabana logeerde ik in heus hotel. Had geen zin in schramele, koude douches etc. Voor één nachtje even relaxt. Die avond ging ik er op uit om de locale specialiteit te eten: extra grote forel. En dat voor net 2 euro!  De zonsondergang was prachtig, getuige ook de foto’s.  Later die avond aan de praat geraakt met twee Amerikanen. Zij sliepen in het zelfde hotel als ik en we besloten de volgende dag samen door te brengen.

De volgende dag was een tripje naar Isla del Sol. Een klein bootje bracht ons naar het noorden van het eiland. Vandaar konden we via oude incaruines in 4 uur lopen naar het zuiden, waar het bootje ons weer oppikte om terug te gaan naar Copacabana.

De vroege inca’s geloofden dat hun leider op isla del sol (eiland van de zon) was ontstaan/geboren. Het was dus een erg belangrijk eiland voor hen. Op het nabij gelegen Isla de la Luna (eiland van de maan) werden dan ook jonge mooie meisjes grootgebracht om geofferd te worden in de tempel op Isla del sol. Op een van de foto’s is de offertafel te zien, nu gebruikt als uitstaltafel voor souveniers.

De Amerikanen hadden in La Paz een grote zak Cocablaadjes gekocht, en omdat het niet zeker was of deze de grens zo gemakkelijk overkomen hebben we de hele dag cocablaadjes gegeten. Niet echt lekker, maar het schijnt te helpen tegen de grote hoogten van het eiland.

Die avond, moe maar voldaan met de nachtbus naar Cusco (Peru).

Een paar dagen in La Paz, deze keer helaas afscheid moeten nemen van m’n vrienden. Weer even alleen. Lekker helemaal niks gedaan in La Paz de eerste dagen, niks bezocht, niks nuttigs gedaan. Toen voor zaterdag de dead road geboekt, een downhill mountainbike tocht.

De 63 km lange weg, die door de Boliviaanse Andes kronkelt van een hoge top nabij La Paz tot het 3600 meter lager gelegen  Corico, is in 1995 door de Inter-American Development Bank verklaart tot werelds meest gevaarlijke weg. Sindsdien staat de weg bekend als ‘Road of Death’. Twee maanden voor ik aan de mountainbiketocht begon is er een Israëlisch meisje dodelijk verongelukt toen ze haar zonnebril schoon veegde tijdens het afdalen. En een week geleden is er nog een minibusje het ravijn in gereden, de helft van de passagiers overleden, zo wist een kamergenootje in het hostel te vertellen, omdat ze het had gezien.

Vroeg uit de veren. Om 7 uur ontmoet ik de rest van mijn groep in café Alexander. In de bus en een uur later stonden we klaar voor deel 1 van de afdaling. Deel 1 gaat nog over de ‘gewone’ geasfalteerd weg. Hier komen dan ook geregeld bussen en auto’s voorbij. Meestal moet je deze inhalen trouwens. Ik had gekozen voor een wat duurdere organisatie, maar dat betekend dan ook wel top fietsen, met top vering en hele goede gidsen.

Tijdens deel 1 is het de bedoeling gewend te raken aan je mountainbike. Ik vond het allemaal best en zat al snel met alle zware, grote mannen vooraan in de lange afdalende sliert. Het leukste is jezelf klein maken en zo snel mogelijk naar beneden zoefen. Bij grote, zware mannen gaat het snel naar beneden zoefen eigenlijk vanzelf… En dan proberen hen bij te houden.

Het tweede deel is de eigenlijke death road. Hier is de weg niet meer verhard en is de zijkant van de weg aan de linkerkant een diepe afgrond. Omdat ik had bewezen vooraan in de groep mee te kunnen, mocht ik steeds als eerste achter de (erg professionele en goede) gids aan. Fijn want hij kent de weg op zijn duimpje en weet precies waar je wel en niet snelheid kan maken. Ook fijn dat je dan niet achter een langzamere groepsgenoot aanzit, want inhalen op deze weg is lastig.

Tijdens deze lange tocht daal je af van de hoogvlaktes naar de jungle met papagaaien en apen. Ook ga je tijdens de tocht dwars door dikke wolken heen. Bij ons echter zo dik dat we alle mooie ‘postcard’ uitzicht foto’s niet hebben kunnen schieten. Maakte mij ook niet uit. Ik wilde alleen maar verder naar beneden. De bochten zijn lastig, je moet werkelijk goed opletten niet uit te schieten. Want als je valt….

Het eindpunt was een heel leuke lodge, waar de apen, papagaaien en andere vogels vrij loslopen/-vliegen/-slingeren. De terugweg was de zelfde weg die we met de mountainbike naar beneden hadden genomen, maar nu met een minibusje.

Na 3 uur slingerwerk omhoog werden we gestopt door een wat gestressde man. Er bleek een taxi de afgrond in te zijn gereden. Er waren al mannen aan het helpen met touwen. Ze waren helemaal naar beneden geklommen en hadden er 3 gewonde personen uitgehaald, waarvan 1 zwaargewond met een hoofdwond. Met een brancard die in onze bus lag hebben we uiteindelijk meegeholpen de laatste, overleden, persoon omhoog te trekken.

De death road is daadwerdelijk dodelijk… En die snelle afdaling van die middag lijkt in eens heel erg stom.

[Meer foto's worden nog naar me gemaild, komen dus later]

Helaas was er bij de grenspost Bolivia – Chili niet gerekend op zoveel toeristen die de grens over willen en er waren niet genoeg busjes om ons te vervoeren. Met Annette ziek op de achterbank van de Jeep hebben we 4 uur in de kou gewacht alvorens er een toeristenbusje wat mensen afzette en ons wel mee terug kon nemen.

Via San Pedro de Atacames zijn we (Annette, Vittorio en Eva) doorgereisd naar Calama waar we de nachtbus hebben genomen naar Arica. Wat is Chili een heerlijk land!! Niet zo arm als de voorgaande landen. Het is hier veel westerser. De bussen zijn nieuw (niet 5e hands), mensen zien er normaal uit (niet in de , schattige maar toch, traditionele kleding) en de auto’s stoppen als je wilt oversteken.

We hebben de dag in Arica gespendeerd, eerst even een lekkere, lange, warme (!) douche genomen in het hostel, internet, rondgelopen in de stad, Chileense hotdog gegeten, naar het hoge uitzichtpunt gewandeld, buskaartjes bemachtigd, op het strand rondgescharreld en inkopen gedaan om een heerlijke Italiaanse pasta klaar te maken in het hostel.

De volgende dag heb ik ondanks de blokkades en de versperringen bij de grens van Bolivia, toch een kaartje naar La Paz kunnen bemachtigen.  Dit omdat ik persé de dead road nog wil mountainbiken

.

De volgende dag wakker door de zon die opkomt ver aan de zoutse horizon.  Na een raar ontbijt van cake en caramelcreme worden de spullen weer op het dak van de Jeep gesjord en gaan we op weg naar de eerst stop: uitzicht op de vulkaan Ollagüe. Hier hebben we wat rondgewandeld. Toen de Jeep weer in, op weg naar stop twee: Vier lagunes met veel flamingo’s. Heel mooi hoe de bergen in de achtergrond weerspiegelen in de meren. Onderweg kwamen we Vecuñas tegen, dit zijn een beschermde soort van de lama en de alpaca maar dan kleiner.

Aan het eind van de middag nog een stop bij de Piedra de Arbol. Deze rots heeft de vorm van een boom (arbol) door de stevige wind die hier constant waait.

Na deze toeristische rots gingen we het Reserva Nacional de Fauna Andina in waar we de Laguna Colorado bewonderden.

Laatste stop van vandaag was het volgende hutje wat hostel word genoemd. De avond en nacht waren ijskoud.

Volgende ochtend vroeg op (4.45 uur), het water in het flesje naast mijn bed  was bevroren. De sterrenhemel was nog te bewonderen toen we de Jeep weer volladen met onze backpacks. Werkelijk nog nooit ZOVEEL sterren gezien! Helaas dat je daar geen foto van kan maken.

We zijn zo vroeg op gestaan om de zonsondergang bij de geisers te bewonderen, een machtig mooi gezicht, maar wel vriezend koud (-15 tot -20 graden!). Om hierna op te warmen zijn we doorgereden naar de thermisch baden.  Als afsluiter van de dag nog meer vulkanen en laguna’s gezien.

De chauffeur heeft contact gehad met Uyuni, de blokkades zijn nog erger dan voorheen. Wanneer in Uyuni is het niet mogelijk, dit kleine, saaie dorpje te verlaten. Wijziging van plan dus, op naar de grens van Chili: San Pedro de Atacames. Helaas betekent dit waarschijnlijk nu al het einde van mijn Bolivia avontuur.

Na een verrassende busrit midden door de woestijn, waar we meerdere malen de bus moesten verlaten, omdat hij zich in het losse zand had vast gereden, eindelijk aangekomen in Uyuni. In dit plaatsje starten de tours door de zoutvlaktes en hoogvlaktes van Bolivia. Eigenlijk was het plan even een dagje te wachten voordat we met een tour meegingen, maar het werd ons al snel duidelijk dat het niet zeker was of er de volgende dagen ook nog genoeg benzine is om de tours te starten (stomme blokkades!).

Samen met Annette (24 Duitsland), Vittorio (25 Italië), Eva (20 Zwitserland) en een Italiaans koppel (31 en 32) zijn we de tour na wat onderhandelen begonnen.

Eerste stop was een treinkerkhof bij Uyuni. Deze Europese treinen zijn door de Spanjaarden meegenomen om de mineralen uit de mijnen te vervoeren.

Tweede stop was de grote zoutvlakte. De zoutvlaktes zijn ontstaan doordat lang lang geleden de oceanen door de bergen werden ingesloten. De oceanen droogden uit en enorme vlaktes zijn het gevolg. Elke zomer (het is nu winter) regent het en komen de vlaktes blank te staan. Hierdoor word het zout opgelost in het water. Wanneer het water verdampt (in de winter, nu dus) blijft het gekristalliseerde zout op de vlaktes achter. Dit zout wordt van de bodem geschraapt op grote hopen. Dit zout kan worden gebruikt.

Omdat je geen diepte kan zien kun je hele grappige foto’s maken in deze zoutvlaktes, zie de foto’s voor het resultaat.

Verder deze dag nog een cactuseiland bezocht, Isla de Pescados, sommige cactussen zijn meer dan 2000 jaar oud! De zonsondergang hebben we bewonderd bij een plek waar de zoutkorst zo dik is dat ze er stenen uit houwen. Van deze stenen bouwen ze bijvoorbeeld ‘zouthostels’ waar wij, de toeristen, een nachtje kunnen verblijven. Koud, maar met een gehuurde slaapzak gevoerd met fleece prima te doen!

Na 4,5 uur wachten in een steenkoud busstation kon ik eindelijk mijn reis naar La Paz beginnen. Woensdagmiddag kwam ik na 15 lange uren in La Paz aan. De hoogte voelde ik meteen toen ik een stuk met mijn backpack had gelopen. Deze bijna 4000 meter hoge stad is niet mis! De (administratieve)  hoofdstad van Bolivia is gebouwd in een vallei. De hoofdstraat welke de stad doorkruist in het midden en alle wijken op de berghellingen erlangs gebouwd.

Mijn intrek genomen in een Loki Hostel en verder lekker helemaal niks gedaan die dag.

Donderdag samen met een Australisch meisje de stad verkend. We wilden beide naar Uyuni en daar schijnt het koud te zijn, dus voor haar op jacht naar het perfecte touristische lama vest. Haar keuze viel op een ‘prachtig’ roze exemplaar.  Ik kan niks extra’s meenemen op reis, dat past gewoon niet, dus heb niks gekocht. Niet alleen hebben we de toeristische winkeltjes afgestruind, ook hebben we de heksenmarkt bezocht; dode, gedroogde lamababies en foetussen en andere middeltjes voor geluk in de liefde, geluk in werk etc. Verscholen tussen de toeristenstraatjes vonden we het Coca museum. Erg interessant dat deze blaadjes zoveel voor een land kunnen betekenen. Zo hebben de Spanjaarden de slaven 48 uur achter elkaar in de mijnen laten werken zonder pauze of eten, alleen met Cocabladeren. Cocabladeren zijn bestanddeel in Coca Cola en Cocaïne (nooit over na gedacht). Coca bladeren kauwen geeft de gebruiker een afgestomd gevoel, minder honger en geeft de kracht om langer door te werken. Voor arme mensen dus ideaal.

‘s Avonds kwamen eindelijk Annette (talenschool Quito) en Vittorio (haar vriendje) naar La Paz. Gezellig gegeten in een Nederlands restaurantje met live Cubaanse salsamuziek, hutspot voor mij, broodje bal voor hen.

Vrijdag  6 augustus Annettes verjaardag gevierd, ook de nationale onafhankelijkheidsdag. Haar verjaardag begon niet geheel fantastisch toen we te horen kregen dat er in heel Bolivia wegblokkades zijn. (oorzaak: Potosi (mijnstadje) wil na heel lang te zijn uitgebuit, gunsten terug zien, betere wegen etc) Door deze wegblokkades is het bijna onmogelijk om in Bolivia te reizen. Met moeite hebben we op het busstation een buskaartje naar Uyuni kunnen bemachtigen. De bus zou een alternatieve route nemen, om de wegblokkades te vermijden, de reis duurt daardoor wel 3 a 4 uur langer (dus zo’n 16 uur).

Verder die dag weer naar de toeristenwinkeltjes, deze keer voor Annettes en Vittorio’s warme kleren. Deze keer naar een Duits restaurant (Annette is Duits). Heerlijke braadworst met zuurkool gegeten. Terug in het hostel nog een mooi feestje gevierd.

Volgende dag La Paz uitgeslapen, spullen gepakt, boeken geruild, eten en drinken voor Uyuni en de busreis gekocht en de stad verkend. Om 19.00 uur met de bus op pad.